"ਲਖ ਕੁਦਰਤ ਭੱਟੀ ਜਾਂਦਾ ਵਾਰੇ"
ਵਾਹ ਤੂੰ ਹੈ,  ਵਾਹ ਤੇਰੀ ਕੁਦਰਤ ਲਖ ਮੈਂ ਜਾਵਾਂ ਵਾਰੇ।
ਇਕ ਕਣ ਅੰਦਰ ਲੱਖਾਂ  ਵੇਖੇ  ਐਟਮ ਬੰਬ ਨਜਾਰੇ।
 ਪਾਉਣ ਤੋ ਚਲੇ ਚੱਕੀ ਕਿੱਧਰੇ ਜਨਰੇਟਰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ।
 ਸੰਸਾਰ ਮਰੇਗਾ ਬਿਨਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ,ਨਾਲੇ ਬਿਜਲੀ ਘਰ ਤੇਰਾ।
ਕਿਤੇ ਵੇਖੋ ਨੇ ਝਰਨੇ ਝਲਦੇ, ਠੰਡੇ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਫੁਹਾਰੇ ।
ਜੰਗਲ ਵੇਲਾਂ ਸਰੂ ਦੇ ਬੂਟੇ, ਪਾਣੀ ਕਿਤੇ ਉਬਾਲੇ ਮਾਰੇ।
ਬੁੰਦਾ ਬਾਂਦੀ ਬੱਦਲ ਵਾਲੀ ਪਪੀਹੇ ਦੀ ਪਿਆਸ ਬੁਝਾਏ।
ਹਾੜ  ਦੀ ਧੁੱਪ ਨੇ ਸਾੜੇ ਲੋਕੀ,ਸਾਵਣ ਮੇਘ ਨੇ ਮੋਰ ਨਚਾਏ।
ਪਰਬਤ ਝੀਲਾਂ  ਮੈਦਾਨ ਤੇ ਛੱਪੜ ,ਨਾਲੇ ਗੰਦੇ ਗੰਗ ਮਿਲਾਏ।
ਹਸੂੰ ਹਸੂੰ ਕਰਦੀ ਧਰਤੀ ਸਾਵੀ,ਸਾਵੇਂ ਗਿੱਧੇ ਛਿੰਝ ਪਵਾਈ ।
ਓ ਮੇਰੇ ਸੁਲਤਾਨ ਵਾਹਿਗੁਰੂ, ਤੂੰ ਹੀ ਇਹ ਕਲਾ ਵਿਖਾਈ।
ਮੈ ਇੰਞਾਣ ਕੀ ਬਿਆਨ ਕਰਾਗਾ,"ਭੱਟੀ" ਬੇਅੰਤ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ।